மனித வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய மர்மங்களில் ஒன்று "மனம்" ஆகும். மனிதன் வெளி உலகைப் பற்றி எண்ணற்ற கண்டுபிடிப்புகளை செய்திருக்கிறான். விண்வெளிக்குச் சென்றிருக்கிறான், அணுவைப் பிளந்திருக்கிறான், செயற்கை நுண்ணறிவை உருவாக்கியிருக்கிறான். ஆனால் இவை அனைத்தையும் விட மிகவும் சிக்கலானது அவனுடைய மனமே. ஒரு மனிதனின் இன்பம், துன்பம், வெற்றி, தோல்வி, பயம், ஆசை, கோபம், அன்பு, வெறுப்பு, அறிவு, அறியாமை என அனைத்திற்கும் அடிப்படையாக இருப்பது மனம். அதனால்தான் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக விஞ்ஞானமும் ஆன்மீகமும் மனத்தைப் பற்றி தொடர்ந்து ஆராய்ந்து வருகின்றன. இருப்பினும், இந்த இரண்டு துறைகளும் மனத்தை வெவ்வேறு கோணங்களில் அணுகுகின்றன. விஞ்ஞானம் மனம் எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதை அறிய முயல்கிறது; அத்வைத வேதாந்தம் மனம் யாருக்குத் தோன்றுகிறது, மனத்தின் உண்மையான நிலை என்ன என்பதை ஆராய்கிறது. இந்த இரு அணுகுமுறைகளும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல; மாறாக, வெவ்வேறு கேள்விகளுக்கு விடை அளிக்கின்றன.
நவீன விஞ்ஞானத்தின் பார்வையில் மனம் என்பது தனித்து இருக்கும் ஒரு பொருள் அல்ல. அது மூளையின் செயல்பாடுகளின் வெளிப்பாடாகக் கருதப்படுகிறது. மனித மூளையில் உள்ள கோடிக்கணக்கான நரம்பணுக்கள் ஒன்றோடொன்று மின்னியல் மற்றும் வேதியியல் சமிக்ஞைகள் மூலம் தகவல்களைப் பரிமாறிக் கொள்கின்றன. இந்த தகவல் பரிமாற்றங்களின் ஒருங்கிணைந்த விளைவாக சிந்தனை, நினைவு, உணர்ச்சி, கற்பனை, முடிவெடுத்தல், மொழி, கவனம் போன்ற மன செயல்பாடுகள் உருவாகின்றன என்று நரம்பியல் அறிவியல் கூறுகிறது. எனவே, மூளையில் ஏற்படும் மாற்றங்கள் மனத்தின் செயல்பாட்டையும் மாற்றுகின்றன. உதாரணமாக, மூளையின் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதி பாதிக்கப்பட்டால் நினைவாற்றல் குறையலாம்; வேறு பகுதி பாதிக்கப்பட்டால் மொழித்திறன் பாதிக்கப்படலாம்; சில வேதிப்பொருட்களின் அளவு மாறினால் மனநிலை மாறலாம். இதனால் மனமும் மூளையும் மிக நெருங்கிய தொடர்புடையவை என்பது அறிவியல் உலகில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட கருத்தாகும்.
இருப்பினும், மனம் என்பது மூளையின் செயல்பாடுகளின் கூட்டுத்தொகை மட்டுமா என்ற கேள்விக்கு விஞ்ஞானம் இன்னும் முழுமையான பதிலை அளிக்கவில்லை. குறிப்பாக "நான் அறிவேன்", "நான் அனுபவிக்கிறேன்", "எனக்கு வலி தெரிகிறது", "நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன்" போன்ற தனிப்பட்ட அனுபவங்கள் எவ்வாறு உருவாகின்றன என்பது இன்றளவும் அறிவியலின் மிகப்பெரிய புதிர்களில் ஒன்றாகவே உள்ளது. மூளையில் எந்தப் பகுதி செயல்படுகிறது என்பதை அறிவியலால் கண்டறிய முடிகிறது; ஆனால் அந்தச் செயல்பாடு எவ்வாறு நேரடியான அனுபவமாக மாறுகிறது என்பதை முழுமையாக விளக்க முடியவில்லை. இதுவே உணர்வு அல்லது Consciousness பற்றிய ஆராய்ச்சியை இன்றும் தொடர்ந்து முன்னெடுத்து வருகிறது.
மனத்தின் முக்கியமான பணிகளில் ஒன்று கவனம் செலுத்துவதாகும். நமது ஐம்புலன்கள் ஒவ்வொரு நொடியும் எண்ணற்ற தகவல்களை மூளைக்கு அனுப்புகின்றன. ஆனால் அவற்றில் மிகச் சில தகவல்களை மட்டுமே மனம் தேர்ந்தெடுத்து கவனிக்கிறது. நாம் படிக்கும்போது புத்தகத்தில் கவனம் செலுத்துகிறோம்; அப்போது சுற்றியுள்ள பல ஒலிகளை மனம் புறக்கணிக்கிறது. வாகனம் ஓட்டும்போது சாலையில் கவனம் செலுத்துகிறது; மற்ற விஷயங்களை தற்காலிகமாக மறக்கிறது. எனவே, மனம் என்பது வெறும் சிந்தனை இயந்திரம் மட்டுமல்ல; தகவல்களைத் தேர்ந்தெடுத்து செயல்படுத்தும் வடிகட்டியாகவும் செயல்படுகிறது.
நினைவாற்றலும் மனத்தின் முக்கியமான அம்சமாகும். கடந்த கால அனுபவங்களை மனம் சேமித்து வைத்துக்கொண்டு, தேவையான நேரத்தில் மீண்டும் வெளிக்கொண்டு வருகிறது. இந்த நினைவுகளே நமது பழக்கவழக்கங்கள், விருப்பங்கள், வெறுப்புகள், பயங்கள், திறமைகள் ஆகியவற்றை உருவாக்குகின்றன. ஒரு குழந்தை நெருப்பைத் தொட்டு சூட்டை அனுபவித்த பிறகு, மீண்டும் நெருப்பைத் தொட தயங்குவது நினைவின் செயல்பாடே. அதேபோல், பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்த ஒரு சம்பவம் இன்றும் மனதில் தோன்றி உணர்ச்சிகளை உருவாக்குவது நினைவின் ஆழமான தாக்கத்தைக் காட்டுகிறது.
உணர்ச்சிகளும் மனத்தின் ஒரு முக்கியமான வெளிப்பாடாகும். மகிழ்ச்சி, துக்கம், பயம், கோபம், அன்பு, பொறாமை, கருணை போன்றவை அனைத்தும் மனத்தின் நிலைகளாக அறிவியல் கருதுகிறது. இவை வெறும் எண்ணங்கள் அல்ல; உடலிலும் மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகின்றன. பயம் ஏற்பட்டால் இதயத் துடிப்பு அதிகரிக்கிறது. கோபம் வந்தால் இரத்த அழுத்தம் உயர்கிறது. மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்போது உடலில் பல்வேறு வேதிப்பொருட்கள் சுரக்கின்றன. எனவே, மனமும் உடலும் ஒன்றையொன்று தொடர்ந்து பாதித்துக்கொண்டே இருக்கின்றன.
விஞ்ஞானம் மனத்தை இவ்வாறு ஆராய்ந்தாலும், அத்வைத வேதாந்தம் முற்றிலும் வேறுபட்ட கேள்வியை எழுப்புகிறது. மனம் எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதைவிட, மனம் யாருக்கு தோன்றுகிறது என்பதே அத்வைதத்தின் ஆராய்ச்சியாகும். உபநிஷதங்கள் மனிதனின் உண்மையான இயல்பு உடலோ மனமோ அல்ல என்று தெளிவாகக் கூறுகின்றன. உடல் மாறுகிறது. மனம் ஒவ்வொரு கணமும் மாறுகிறது. எண்ணங்கள் வந்து செல்கின்றன. உணர்ச்சிகள் எழுந்து மறைகின்றன. நினைவுகள் தோன்றி மறைகின்றன. ஆனால் இவை அனைத்தையும் அறிந்துகொண்டிருக்கும் சாட்சி ஒருபோதும் மாறுவதில்லை. அந்த மாறாத சாட்சியே ஆத்மா என்று உபநிஷதங்கள் போதிக்கின்றன.
அத்வைத வேதாந்தத்தில் மனம் என்பது அறிவின் மூலமல்ல; அறிவை பிரதிபலிக்கும் கருவியாகக் கருதப்படுகிறது. சூரியன் ஒளியை வழங்குகிறான்; சந்திரன் அந்த ஒளியை பிரதிபலிக்கிறான். அதுபோல ஆத்மா சுத்த சைதன்யமாக எப்போதும் பிரகாசித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. மனம் அந்த சைதன்யத்தை பிரதிபலித்து செயல்படுகிறது. மனம் இல்லாமல் உலக அனுபவம் இல்லை; ஆனால் மனம் தனியாக அறிவுள்ள பொருளும் அல்ல. ஆத்மாவின் சன்னிதியால்தான் மனம் செயல்படுகிறது என்று அத்வைதம் விளக்குகிறது.
உபநிஷதங்கள் மனத்தை அந்தக்கரணத்தின் ஒரு பகுதியாகக் கூறுகின்றன. அந்தக்கரணம் நான்கு வகையான செயல்பாடுகளைக் கொண்டுள்ளது. சந்தேகிக்கும் நிலை மனம், தீர்மானிக்கும் நிலை புத்தி, நினைவுகளைச் சேமிக்கும் நிலை சித்தம், "நான்" என்ற தனித்தன்மை உணர்வை உருவாக்குவது அஹங்காரம். இவை நான்கும் தனித்தனி பொருட்கள் அல்ல; ஒரே மனத்தின் நான்கு விதமான செயல்பாடுகள். இதனைப் புரிந்துகொண்டால் நமது உளவியல் வாழ்க்கையை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.
அத்வைதத்தின் பார்வையில் பந்தத்திற்கும் மோக்ஷத்திற்கும் மனமே காரணம். வெளிப்பொருட்கள் நம்மைக் கட்டுப்படுத்துவதில்லை; அவற்றைப் பற்றிய மனத்தின் பற்றுதல்தான் பந்தத்தை உருவாக்குகிறது. அதே மனம் உலகப் பற்றுகளை விட்டுவிட்டு ஆத்ம சிந்தனையில் நிலைத்தால் அதுவே மோக்ஷத்திற்கு வழியாகிறது. எனவே மனம் எதிரி அல்ல; பயிற்சி பெற வேண்டிய கருவி. கட்டுப்பாடற்ற மனம் மனிதனை துன்பத்திற்கு இட்டுச் செல்கிறது; தெளிவடைந்த மனம் அவனை உண்மையை நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறது.
மனத்தின் மற்றொரு முக்கியமான தன்மை அதன் சஞ்சலமாகும். ஒரு நொடியில் ஆயிரக்கணக்கான எண்ணங்கள் தோன்றி மறைகின்றன. கடந்த கால நினைவுகளுக்கும் எதிர்காலக் கற்பனைகளுக்கும் இடையே மனம் தொடர்ந்து அலைகிறது. நிகழ்காலத்தில் நிலைத்திருப்பது அதற்கு மிகவும் கடினமாக இருக்கிறது. இதனால் கவலை, மனஅழுத்தம், பயம் போன்றவை உருவாகின்றன. இதை அறிவியலும் ஏற்றுக்கொள்கிறது; அத்வைதமும் ஏற்றுக்கொள்கிறது. ஆனால் தீர்வில் வேறுபாடு உள்ளது. அறிவியல் மனத்தைப் பயிற்சி செய்து அதன் செயல்திறனை மேம்படுத்த முயல்கிறது. அத்வைதம் மனத்தின் இயல்பை அறிந்து, மனத்தைத் தாண்டிய சாட்சியை அறிய வழிகாட்டுகிறது.
நிதித்யாசனம், மனனம் மற்றும் ஸ்ரவணம் ஆகியவை அத்வைதத்தில் மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும் முக்கியமான சாதனங்களாகக் கருதப்படுகின்றன. இவை மனத்தை அழிப்பதற்காக அல்ல; அதன் சஞ்சலத்தை குறைத்து உண்மையை தெளிவாகப் பிரதிபலிக்கச் செய்வதற்காக. அலைகள் அதிகமாக இருக்கும் ஏரியில் சந்திரன் தெளிவாகத் தெரியாது. அதே ஏரி அமைதியாக இருக்கும்போது சந்திரன் முழுமையாக பிரதிபலிக்கிறான். அதுபோல அமைதியான மனத்தில்தான் ஆத்ம ஞானம் உறுதியாக நிலைபெறுகிறது என்று அத்வைதம் கூறுகிறது.
விஞ்ஞானமும் அத்வைதமும் பல இடங்களில் ஒன்றுக்கொன்று துணையாக நிற்கின்றன. மனம் பயிற்சியால் மாறக்கூடியது என்பதை இரண்டும் ஒப்புக்கொள்கின்றன. பழக்கவழக்கங்கள் மனத்தை மாற்றுகின்றன என்பதையும் இரண்டும் ஏற்றுக்கொள்கின்றன. கவனம், ஒருமுகப்படுத்தல், உணர்ச்சி கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றின் முக்கியத்துவத்தையும் இரண்டும் வலியுறுத்துகின்றன. ஆனால் அவற்றின் இறுதி நோக்கம் வேறுபடுகிறது. விஞ்ஞானத்தின் நோக்கம் மனத்தின் செயல்பாட்டைப் புரிந்துகொண்டு மனித வாழ்க்கையை மேம்படுத்துவதாகும். அத்வைதத்தின் நோக்கம் மனத்தின் வரம்பை உணர்ந்து, மனத்தை அறிந்திருக்கும் சாட்சியான ஆத்மாவை உணர்வதாகும்.
மனித வாழ்க்கையில் மனத்தின் பங்கு அளவிட முடியாதது. நாம் உலகத்தை எப்படிப் பார்க்கிறோம் என்பது உலகத்தைவிட நமது மனத்தைப் பொறுத்தே அமைகிறது. அதே நிகழ்வு ஒருவருக்கு மகிழ்ச்சியாகவும் மற்றொருவருக்கு துன்பமாகவும் தோன்றுகிறது. இதனால் உலக அனுபவம் மனத்தின் வழியாகவே உருவாகிறது என்பது தெளிவாகிறது. ஆனால் அத்வைதம் இன்னும் ஒரு படி மேலே சென்று, மனத்தையும் அறிந்துகொண்டிருக்கும் சாட்சியே நமது உண்மையான இயல்பு என்று போதிக்கிறது. இந்தப் புரிதல் வெறும் தத்துவக் கருத்தாக அல்லாமல் வாழ்க்கையில் உறுதியாக நிலைபெறும்போது, மனிதன் வெளிப்புற சூழ்நிலைகளால் அதிகம் பாதிக்கப்படாமல் அமைதியுடன் வாழ முடியும்.
முடிவாக, மனத்தைப் பற்றிய விஞ்ஞானத்தின் ஆய்வுகளும் அத்வைதத்தின் ஆன்மீகப் பார்வையும் ஒன்றை ஒன்று நிராகரிப்பவை அல்ல. விஞ்ஞானம் மனத்தின் இயங்கும் முறையை விளக்குகிறது; அத்வைதம் மனத்தின் உண்மையான இடத்தை விளக்குகிறது. ஒன்று கருவியை ஆராய்கிறது; மற்றொன்று அந்தக் கருவியைப் பயன்படுத்தும் சாட்சியை வெளிப்படுத்துகிறது. இந்த இரண்டு பார்வைகளையும் சமநிலையுடன் புரிந்துகொள்ளும்போது, மனிதன் தனது மனத்தை திறம்படப் பயன்படுத்துவதோடு மட்டுமல்லாமல், மனத்தைத் தாண்டிய தனது உண்மையான இயல்பையும் அறியும் வாய்ப்பைப் பெறுகிறான். அதுவே மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த தேடலாக உபநிஷதங்களும் அத்வைத வேதாந்தமும் நமக்கு உணர்த்துகின்றன.
No comments:
Post a Comment