நமது வாழ்வின் அனைத்து அனுபவங்களுக்கும், எண்ணங்களுக்கும், உணர்வுகளுக்கும் அடிப்படையாக இருப்பது 'மனம்'. "மனம் என்றால் என்ன?", "அது எங்கே இருக்கிறது?", "அதன் எல்லை என்ன?" என்ற கேள்விகள் மனித நாகரிகத்தின் தொடக்கத்திலிருந்தே கேட்கப்பட்டு வருகின்றன. இக்கேள்விக்கு நவீன அறிவியலும், நமது பண்டைய அத்வைதம் மற்றும் உபநிடதத் தத்துவங்களும் வெவ்வேறான கோணங்களில் பதிலளித்தாலும், ஆச்சரியப்படும் விதமாக அவை பல இடங்களில் ஒன்றுபடுகின்றன. மனித மனதைப் பற்றி விஞ்ஞானமும் அத்வைத உபநிடதங்களும் என்ன சொல்கின்றன என்பதைப் பற்றி விரிவாகப் பார்ப்போம்.
விஞ்ஞானம் கூறும் மனம்: மூளையின் செயல்பாடு
நவீன நரம்பியல் விஞ்ஞானம் (Neuroscience) மனதை தனித்துவமான ஆன்மீகப் பொருளாகப் பார்ப்பதில்லை; மாறாக, அது மூளையின் இயற்பியல் மற்றும் இரசாயன செயல்பாடுகளின் வெளிப்பாடு என்று கூறுகிறது. நம் மூளையில் உள்ள கோடிக்கணக்கான நரம்புச் செல்களுக்கு (Neurons) இடையே நடக்கும் மின்சார மற்றும் இரசாயனப் பரிமாற்றங்களே எண்ணங்களாகவும், உணர்ச்சிகளாகவும், நினைவுகளாகவும் மாறுகின்றன. சுருக்கமாகச் சொன்னால், விஞ்ஞானத்தைப் பொறுத்தவரை மூளை என்பது ஒரு 'ஹார்டுவேர்' (Hardware) என்றால், மனம் என்பது அதில் இயங்கும் 'சாஃப்ட்வேர்' (Software) போன்றது. மூளையில் ஏதேனும் பாதிப்பு ஏற்பட்டால், மனதின் சிந்தனைத் திறனும் உணர்ச்சிகளும் மாறுபடுகின்றன என்பதை நவீன மருத்துவம் நிருபித்துள்ளது.
மேலும், உடலின் ஐம்புலன்கள் (கண், காது, மூக்கு, நாக்கு, மெய்) மூலம் பெறப்படும் தகவல்களைச் சேகரித்து, பகுப்பாய்வு செய்து, உடலை இயக்கும் ஒரு கட்டுப்பாட்டு மையமாகவே விஞ்ஞானம் மனதைப் பார்க்கிறது. மனதிற்கு சுயமான இருப்பு கிடையாது, அது பருப்பொருளான (Physical Matter) மூளையைச் சார்ந்தே இயங்குகிறது என்பது நவீன அறிவியலின் முதன்மை வாதமாகும்.
அத்வைத உபநிடதங்கள் கூறும் மனம்: நுட்பமான பருப்பொருள்
ஆன்மீக ரீதியாகப் பார்த்தால், அத்வைத வேதாந்தமும் உபநிடதங்களும் மனதைப் பற்றிய மிகவும் ஆழமான விளக்ங்களை அளிக்கின்றன. பொதுவாக ஆன்மீகம் என்றால் மனதையும் ஆத்மாவையும் ஒன்று என நினைத்துக் கொள்கிறோம். ஆனால் அத்வைதம் மனதை 'ஆத்மா' (தூய விழிப்புணர்வு) என்று ஒப்புக்கொள்வதில்லை. உபநிடதங்களின்படி, மனமும் ஒரு வகையான பருப்பொருள்தான் (Matter). ஆனால் அது மூளையைப் போல ஸ்தூலமானது (Gross) அல்ல; மாறாக மிகவும் சூட்சுமமானது (Subtle).
சாந்தோக்ய உபநிடதம் நாம் உண்ணும் உணவின் மிக நுண்ணிய பகுதியே மனமாக மாறுகிறது என்று கூறுகிறது. அதாவது, உணவு உடலை வளர்ப்பது போல, மனதின் தன்மையையும் தீர்மானிக்கிறது. அத்வைதத்தில் மனம் என்பது 'அந்தக்கரணம்' (உள் உறுப்பு) என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது நான்கு நிலைகளில் இயங்குகிறது: எண்ணங்களை உருவாக்கும் 'மனம்', தீர்மானிக்கும் 'புத்தி', நினைவுகளைச் சேமிக்கும் 'சித்தம்', மற்றும் "நான்" என்ற அகந்தையை உருவாக்கும் 'அகங்காரம்'.
விழிப்புணர்வும் மனமும்: அத்வைதத்தின் தனித்துவம்
அத்வைத தத்துவத்தின் தந்தை ஆதிசங்கரர் விளக்குவது போல, மனம் என்பது சுய ஒளி அற்றது. அது ஒரு கண்ணாடி போன்றது. தூய சாட்சியாக இருக்கும் 'ஆத்மா'வின் (Pure Consciousness) ஒளி மனதின் மீது பிரதிபலிக்கும் போதுதான், மனதிற்கு உணர்வு ஏற்படுகிறது. இருட்டான அறையில் உள்ள பொருள் தெரியாதது போல, ஆத்மாவின் ஒளி இல்லையென்றால் மனதால் எதையும் உணர முடியாது.
மாண்டூக்ய உபநிடதம் மனதின் மூன்று நிலைகளான விழிப்பு நிலை (ஜாக்ரத்), கனவு நிலை (ஸ்வப்னம்), மற்றும் ஆழ்ந்த உறக்க நிலை (சுஷுப்தி) பற்றிப் பேசுகிறது. கனவு நிலையில் வெளிப்புற புலன்கள் இயங்காத போதும், மனம் தனக்கான ஒரு உலகத்தை உருவாக்கி அனுபவிக்கிறது. ஆனால் ஆழ்ந்த உறக்க நிலையில் மனமே ஒடுங்கிவிடுகிறது. மனம் ஒடுங்கும் போதும் "நான் சுகமாக தூங்கினேன்" என்ற உணர்வு எஞ்சியிருக்கிறது அல்லவா? அந்த உணர்வே ஆத்மா. எனவே, மனம் என்பது தோன்றி மறையும் ஒரு கருவியே தவிர, அதுவே உண்மையான 'நான்' அல்ல என்பது உபநிடதங்களின் தீர்க்கமான முடிவாகும்.
விஞ்ஞானமும் அத்வைதமும்: ஒப்பீடும் இணைப்பும்
விஞ்ஞானம் மனதை மூளையின் உற்பத்தியாகப் பார்க்கிறது; அதாவது ஜடப்பொருளிலிருந்து (Matter) உணர்வு (Consciousness) வருகிறது என்கிறது. ஆனால் அத்வைத உபநிடதங்களோ, அடிப்படையான தூய உணர்வில் (Consciousness) இருந்துதான் மனமும், உடலும், இந்த அகிலமுமே தோன்றின என்கின்றன.
இருப்பினும், இரண்டிற்கும் இடையே ஒரு முக்கிய ஒற்றுமை உள்ளது. விஞ்ஞானம் மனதை ஒரு நிலையற்ற, தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டே இருக்கும் செயல்பாடாகப் பார்க்கிறது. அத்வைதமும் மனதை 'விருத்தி' (எண்ணங்களின் அலைகள்) என்றுதான் வரையறுக்கிறது; அது நிலையான ஒன்று அல்ல. மனம் என்பது ஒரு பொருளை விட, ஒரு நிகழ்வு (Process) என்பதை இரு தரப்புமே ஏற்றுக்கொள்கின்றன.
முடிவுரை
சுருக்கமாகக் கூறின், நவீன விஞ்ஞானம் மனதின் இயற்பியல் அமைப்பையும், அது உடலோடு எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதையும் துல்லியமாக விளக்குகிறது. அத்வைதம், உபநிடதங்களோ மனதின் எல்லைகளைத் தாண்டி, மனதிற்கு ஒளியளிக்கும் அந்த உண்மையான "சாட்சி உணர்வை" (ஆத்மாவை) அறிந்துகொள்ள வழிகாட்டுகின்றன. மனதை ஒரு கருவியாகப் புரிந்து கொண்டு, அதை நல்வழியில் செலுத்தும் போது, மனிதன் அமைதியையும் மெய்ஞானத்தையும் அடைய முடியும் என்பதை இவ்விரண்டு வழிகளுமே நமக்கு உணர்த்துகின்றன.
